Süresiz Şimdi, 2017

​Zamanın akışını durduran ve “an”ı bir hikâye gibi katmanlayan dört parçalı bir fotoğraf serisidir. Geçmişin izleri, gündelik nesnelerin sessizliği ve hareketin yarattığı bulanıklık, tek bir anda birleşerek “şimdi”yi sabitlemek yerine çoğaltır. “Süresiz” olan, yalnızca zaman değildir; düşünmenin, ertelemenin, hatırlamanın ve beklemenin de uzaması anlamına gelir. Hareketin oluşturduğu enerji, fotoğrafın durdurucu doğasıyla çelişerek “an”ı sabitlemek yerine titreştirir. Yorgan burada koruyucu bir örtü olmanın yanı sıra, bedeni zamanın içinde sınırlandıran bir perdeye dönüşür. Bu parça, geçmişten gelen bir yorgunluğun ya da geleceğe uzanan bir endişenin fiziksel karşılığını çağrıştırır. “Şimdi” tek bir netlik değil; dinamik bir belirsizliktir. Beden kendini toparlar, ama zihnin nereye yöneldiği belirsiz kalır. Pencere ise dışarıyla kurulan ilişkiyi temsil eder; yine de görünen bir manzara değil, bakmanın eylemi öne çıkar. Kadın dışarıyı izlerken “şimdi”yi yaşamakla “şimdi”yi düşünmek arasında bir yerde durur. Yatak, artık yalnızca dinlenme mekânı değil, gözlem alanıdır.

​

Dört fotoğrafın bir araya gelişi, seriyi tek bir duyguya değil, aralıklara bağlar: Bekleme, unutma, yeniden kurma, toparlanma ve kaygı. “Süresiz Şimdi” bu nedenle, zamanın çizgisel ilerleyişine karşı bir öneri sunar. An, geçip giden bir nokta olmaktan çıkar; mekânda biriken, nesnelerle taşınan, bedenin hareketiyle titreşen ve bakışla uzayan bir deneyim haline gelir.

 

Seri, izleyiciyi “şimdi”yi yalnızca izlemeye değil, onun içinde konumlanmaya davet eder: Her fotoğraf, duraksadığımız yerleri gösterirken, aynı anda o duraksamaların neden uzadığını da düşündürür.